HW404

ชวนเพื่อนปลูกถั่วเขียว [Part 4] (จบ)
 
 
ตัวละครที่เกี่ยวข้อง : ทัศนัย โพสาวัง(ซายน์) / คคนนันท์ รักษ์พิรุณ(ไอรัก)  
 
 
"ทำอะไรอยู่เหรอ เราน่ะ"
"... เปล่าครับ"
"..."
 
"นั่งอยู่ตรงนี้นานแล้วไม่ใช่เหรอ อย่างน้อยก็ขึ้นห้องไปเรียนซะสิ"
"มันยังไม่บ่ายเลยนี่ครับ"
 
"..."

"เธอเนี่ยนะ......"
"ตอน นี้ยังดีนะที่เธอใกล้จะจบป.6แล้ว  แต่ถ้าในชั้นมัธยมขึ้นไปล่ะก็  บางทีอย่างน้อยก็ต้องอยู่กับเพื่อนร่วมห้องไปไม่น้อยกว่าสามปีนะ"
"เรื่องผิดใจกับคนอื่นน่ะมันห้ามกันไม่ได้หรอก..."
"เพราะฉะนั้นทางที่ดีครูว่า เธอน่าจะหัดคืนดีกับคนอื่นให้เป็นบ้างจะดีกว่า"

"..."
'''''''''''''''''''''''''''''''

ถ้าจำไม่ผิด

 

ครั้งสุดท้ายที่ผิดใจกับเพื่อนนี่  รู้สึกจะเป็นตอนประถมล่ะมั้ง

 

 

รึตอนมัธยมต้นกันนะ

 

 

แต่ที่แน่ ๆ คือ ไม่คิดว่าจะมองหน้าเพื่อนไม่ติดตั้งแต่เทอมแรกของ ม.ปลายอย่างนี้

ถ้ามองด้วยสายตาของคนทั่วไป  ตอนนี้อาจเป็นแค่ช่วงพักเที่ยงในห้องเรียนธรรมดา

แต่ละคนคุยกันบ้างตามประสา  เล่นกันอย่างสนุกสนานก็มี

 

แต่อาจมีแค่ผมรึเปล่านะที่เหม่อลอยทอดสายตาจากที่นั่งของตัวเองไปยังข้างหน้าห้อง

ยัยคนที่ผมผิดใจด้วยก็ยังยืนหน้ายิ้มแบบปกติเหมือนเดิม

 

แต่ก็ไม่คิดว่า...เธอจะเมินเฉยกับเรื่องที่เกิดขึ้นวันก่อนได้หรอกนะ

ไม่ใช่แค่เขา  แต่ทั้งผมเองด้วยนั่นแหละ

 

ข้าวเที่ยงที่กินไป  วันนี้ไม่อร่อยเลยแฮะ... ทั้ง ๆ ...  ที่เป็นอาหารที่ชอบแท้ ๆ

ทั้ง ๆ ที่เรื่องมันเกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงครึ่งนาที

และถ้ามองในสายตาคนอื่นมันยังไร้สาระมากอีกต่างหาก

เรื่องงานปลูกถั่วที่เป็นภาระก็ผ่านไปแล้ว  แต่ก็เหมือนจะมีเรื่องหนักใจเข้ามาแทนที่

โชคชะตาจะไม่ให้ได้พักได้ผ่อนเลยสินะ 

ขนาดรสชาติน้ำลายตัวเองตอนนี้ยังสัมผัสได้ว่ามันขมกว่าทุกครั้ง...

 

 

เฮ้.. ตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้มันไม่ตลกเลยนะรู้รึเปล่า

เธอจะคิดเหมือนกันมั้ย  อ่านสีหน้าเธอไม่ออกเลยล่ะ คคนนันท์

แล้วเธอ...  โกรธอยู่รึเปล่านะ


 

อันที่จริงที่คิดมาควรพูดให้เขาได้ยินแท้ ๆ

แต่ทั้งชีวิตก็ไม่เคยพูดความรู้สึกจริง ๆ ของตัวเองให้ใครฟังนี่นา

น่าอายออก...

 

 

ผมลุกพรวดจากเก้าอี้เดินไปที่หน้าห้องอย่างรวดเร็ว

ด้วยความคิดที่ว่าต้องทำอะไรซักอย่าง

ผมหยุดยืนอยู่ต่อหน้าวงสนทนาของนักเรียนหญิงสามสี่คน

 

หนึ่งในนั้นมีนักเรียนหญิงนามว่าคคนนันท์อยู่หนึ่งคน

บุคคลตรงหน้าทั้งหลายหยุดสนทนากันชั่วครู่ ก่อนที่จะมองมาที่ผมเหมือนกับว่าจะสังเกตได้ว่ามีบุคคลไม่พึงประสงค์ยืนอยู่ตรงนี้อยู่

 

"ตอนเย็น"

"อย่าพึ่งรีบกลับล่ะ"

 

ผมสบตาฝ่ายตรงข้ามอย่างตั้งใจและไม่เคยทำมาก่อน

นักเรียนหญิงรอบ ๆ ที่เคยคุยกับไอรักนั้นก็เหมือนจะรู้แล้วว่าผมกำลังคุยกับใคร

 

หลังจากที่พูดเสร็จ  ผมก็เดินออกนอกห้องไป...

 

อันที่จริงผมควรจะกลับไปนั่งที่ตัวเอง...

..แต่ทำไงได้ล่ะ  เดินออกมาแล้วนี่  สติไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัวเลยน่ะสิ

 

ตอนนี้เหลืออีกสิบห้านาทีจะเข้าเรียน  จะใช้เวลาสิบห้านาทีนี้เดินไปรอบ ๆ ก่อนก็คงไม่มีใครมาว่า

เรียนเสร็จแล้วถึงตอนเย็นค่อยมาว่ากันแล้วกัน

 

ผมเดินไปทั่วตึกเพื่อฆ่าเวลาแล้วก็กลับขึ้นห้องมาเรียน

เมื่อกี้หน้าตาเราดูน่ากลัวไปมั้ยนะ

ไม่ล่ะ  ตั้งแต่เกิดมาขนาดพยายามแค่ไหนยังไม่มีใครเคยกลัวเลย

แต่น้ำเสียง....

 

ผมนั่งเรียนหนังสือในห้องในมาดที่ดูเหมือนจะเข้าใจ  แต่อันที่จริงไม่ได้เข้าหัวเลยสักนิด

แล้วไอ้คนนั่งรอบ ๆ ผมมันดันนั่งเรียนนิ่ง ๆ กันไม่เป็นซะอีก

 

เมื่อเรียนคาบบ่ายจนครบหมดทุกวิชา  ผมนั่งรอเวลาที่จะให้ทุกคนเดินออกจากห้องกลับบ้านไปให้หมด

และอย่างที่คิดไว้คือไอรักไม่ได้มีท่าทีจะกลับบ้านเลย

 

พอทุกคนเดินออกจากห้องไปจนหมด ผมไม่รอช้าเดินไปหาคนที่ตั้งใจจะคุยด้วยทันที

ตอนนี้ผมอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

ผมเอ่ยปาก

"คือ.." "คือ..." 

 

......

คนกำลังจะพูด อย่าสอดขึ้นมาพร้อมกันสิ...

 

แต่....

"เธอพูดก่อนสิ.."

ผมพูดพร้อมหลบสายตาไปข้าง ๆ

หลบไปอีกแล้ว ....ไอ้ความกล้าที่มีมันหายไปไหนหมด..

 

ไอรักพูด

"เรื่องวันก่อนน่ะ  ขอโทษนะซายน์"


หา..

"บางทีเราอาจจะแกล้งมากไปเอง"

"ซายน์ต้องโกรธมากแน่เลย ขอโทษนะ"

 

.....................
 

"ก็ไม่ได้โกรธอะไร....ขนาดนั้น..."

"เราก็... ขอโทษด้วยแล้วกัน"


ผมตอบไปหลบสายตาไป  นึกไม่ถึงว่ายัยนั่นจะเปิดก่อนแฮะ

 สมองของผมเกิดการชะงักเพราะต้องประมวลผลอย่างหนักกับสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด

 

 

"นี่.. ซายน์"

 


ไอรักยื่นถุงกระดาษผูกริบบิ้นมาให้ผม

"ซายน์ เราขอโทษจริงๆนะ"



ถุงกระดาษนั้นขนาดวางบนฝ่ามือได้  น้ำหนักค่อนข้างเบา..  ของขวัญสินะ

 

จริงจัง...  ขนาดนี้เลยเหรอ

ผมรับมาก่อนที่จะพูด

 

"บอกแล้วว่าไม่ได้โกรธไงเล่า"


........

เงียบเหรอ... 

 

หึ...

อยากหัวเราะให้กับตัวเองชะมัดเลยแฮะ


ฝ่ายตรงข้ามของผมยิ้ม

ถึงแม้จะไม่แตกต่างกันมาก แต่ผมก็สัมผัสได้ว่าการยิ้มคราวนี้นั้นมันเป็นรอยยิ้มที่ดูมีความสุขมากกว่าครั้งก่อน ๆ

"แล้วซายน์ล่ะ ที่บอกว่าอย่าพึ่งกลับน่ะ  มีอะไรเหรอ"


"เอ๋..อ่า..."

"เปล่าหรอก...."


 

สรุปคือ ที่ผ่านมาทั้งหมดจะเครียดไปเพื่ออะไรเนี่ย..

 

"จะบอกว่ารายงานเรื่องถั่วน่ะ... เขียนเสร็จแล้วล่ะ"

"งั้นเหรอ  เราไม่ได้ช่วยเลย  โทษทีนะ"

"ไม่ต้องขอโทษหรอก"

 

"ขอบคุ.."

"หืม?"

"เปล่าหรอก  ไม่มีอะไร"

 

ถ้าเรื่องมันง่ายขนาดนี้ทำไมไม่บอกกันซะตั้งแต่ทีแรกเล่า....

 

*******************************************

บทส่งท้าย

ที่บ้านซายน์

 

ของที่ได้มา... ยังไม่ได้แกะดูเลยแฮะ

จับ ๆ ดูนอกถุงแล้ว  ตุ๊กตา...ล่ะมั้ง?

 

ถ้าไม่แกะดูก็คงไม่รู้

 

ขออนุญาตล่ะ

ผมแกะดูถุงที่ไอรักให้มา 

 


 

ข้างในเป็นพวงกุญแจ

พวงกุญแจ

 

 

พวงกุญแจ....

 

รูปผีเสื้อ....

 

 

 

 

ตกลงจะกวนกันให้ได้เลยใช่มั้ยเนี่ย

คิดว่าใครจะใช้กัน

.

..

...

แต่ตัวเล็ก ๆ อย่างนี้ก็น่ารักดีเหมือนกันแฮะ

 

 

 

*******END*******

สรุป

- ซายน์รู้สึกไม่ดีเรื่องที่ไปตวาดใส่ไอรัก

- เลยคิดว่าต้องทำอะไรซักอย่าง

- เดินไปบอกกับไอที่คุยกับเพื่อนอยู่ ว่าตอนเย็นอย่าพึ่งรีบกลับ

- ช่วงบ่ายเรียนอย่างไม่มีสมาธิเลย

- ตอนเย็นว่าจะคุยกันกับไอให้เข้าใจ แต่ไอเอ่ยปากขอโทษก่อน

- ผิดความคาดหมายไปมากเลย

- ไอให้ของขวัญเพื่อง้อด้วย

- ซายน์ก็บอกว่าไม่เป็นไร  ไม่ได้โกรธ (ซึนนี่หว่า)

- (กลับบ้านไป เปิดดูของขวัญดูเป็นพวงกุญแจรูปผีเสื้อ)

- แฮปปี้เอนดิ้ง

----------------------------------------------

จากผปค.

เข็นพาร์ทสุดท้ายออกมาแล้วครับ : D

ไม่มีถั่วเลยแฮะ orz ถือว่าเป็นตอนปิดแล้วกันเนอะ

เนื้อหาเป็นความคิดซายน์ซะส่วนใหญ่  จะได้เห็นความคิดของคนไม่ค่อยพูดมากขึ้นด้วย

ถ้ายังว่างอยู่ช่วงนี้เดี๋ยวคงมีงานให้ออกมาอ่านเรื่อย ๆ ครับ : D

 

Comment

Comment:

Tweet

แต่ตัวเล็ก ๆ อย่างนี้ก็น่ารักดีเหมือนกันแฮะ




แหมมมมมมมมม


วัยรุ่นนี่แหละน้าาาา


ปล. ซายน์นี่ช่างเคะกะไรเยี่ยงนี้

#5 By Fern-CS#4 on 2012-10-25 22:25

แต่ตัวเล็ก ๆ อย่างนี้ก็น่ารักดีเหมือนกันแฮะ




แหมมมมมมมมม


วัยรุ่นนี่แหละน้าาาา


ปล. ซายน์นี่ช่างเคะกะไรเยี่ยงนี้

#4 By Fern-CS#4 on 2012-10-25 22:24

มาช่วยเห็นด้วยอีกคน... /ผิด
พาร์ทนี้มันละครมาก open-mounthed smile จะรอดูความคืบหน้านะจ๊ะ
มาเห็นด้วยกับเมนท์แรก
//โดนโด้ถีบยอดหน้า

#2 By โซนิชคุง on 2012-10-25 13:54

//มองซายน์
...เคะซึนสินะ ..สินะ

#1 By CraZy-GirL-GoD on 2012-10-25 12:08