[TAG] IN THE RAIN

posted on 15 Dec 2012 20:22 by sine-cubic

TAG : IN THE RAIN


กติกามีดังนี้

- เลือก Pairing ที่คุณชอบมาจากเรื่องใดก็ได้ นำมาเขียนเป็นแฟนฟิคชั่นให้จบภายในเอ็นทรีย์เดียว
- จะแต่งอย่างไรก็ได้ไม่ว่าจะ  Rate, NC, หวานซึ้ง (sweet), เศร้า (Angst) หรือว่า ฟิคมืดมน ทารุณกรรม เจ็บปวด ฯลฯ
- จะต้องเป็นฉากอยู่ในบรรยากาศฝนตก หรือกล่าวเปรียบเทียบเกี่ยวกับฝน, ฤดูฝน แล้วแต่จินตนาการและการใช้ภาษา
- ไม่จำกัดว่าจะต้องเป็น Yaoi,Yuri, หรือ Normal (แต่คิดว่าสองอันหลังคงไม่มีมีน้อย XD)
- ไม่ต้องมีชื่อเรื่อง
- ที่สำคัญห้าม!! Copy มาจากที่ไหนนะจ๊ะ

---------------------------------------------------------------------------------

ฝนตกอีกแล้ว...

 

 

ช่วงเดือนแรกของการเปิดเทอมภาคเรียนที่สอง  การเรียนที่นี่แต่ละวันดูเหมือนจะไม่ค่อยมีอะไรให้คิดมากนัก  ก็ผ่านเทอมแรกมาได้ด้วยความราบรื่นดีนี่นะ...

 

ผมเริ่มทีจะคุ้นเคยกับเพื่อนที่นั่งใกล้ ๆ กันบ้างขึ้นมานิดหน่อย  มองดูแต่ละคนก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรที่จะคุยด้วย

ไม่รู้ว่าเริ่มปรับตัวได้   หรือว่า...ช่างเถอะ

 

 

ยังไงก็ตาม

 

วันที่ผ่าน ๆ มามันร้อนมาก..

แต่วันนี้ไม่รู้อะไรที่ทำให้ฝนตกลงมาตั้งแต่บ่าย  จนตอนนี้เลิกเรียนแล้วก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะหยุด

 

ผมลองเดินลงไปด้านล่างดูท่าทีสภาพอากาศภายนอก   ทั้งที่อยู่ในที่กำบัง แต่ก็ยังได้รับของตอบแทนเป็นลมพายุที่พัดกระแทกเข้าใส่หน้าอย่างไม่เกรงใจ  ฝนเริ่มสาดเทเข้าสู่ภายในอาคาร  ใบไม้ต้นหญ้าก็เอนตัวไปตามทิศทางลมพายุราวกับว่ามีใครกำลังไปดึงมันอยู่  เสียงฟ้าร้องและฝนเริ่มกลบเสียงของนักเรียนที่กำลังคุยกัน ละอองฝนที่กระจายตามพื้นก็บดบังทัศนวิสัยจนแทบมองวัตถุไกล ๆ ไม่เห็น

 

 

ทั้งที่ยังไม่ใกล้วันสิ้นโลกแท้ ๆ  ให้ตายเหอะ... ถ้ากางร่มเล็ก ๆ เบา ๆ ที่มีอยู่กลับบ้านไปตอนนี่้

 

จากที่เป็นร่มคงได้ถือเศษผ้าหุ้มโครงเหล็กติดมือกลับบ้านไปแทนแน่่

 

 

คิดได้ดังนั้นผมจึงเดินกลับขึ้นห้องเรียนไปรอเวลาที่ฝนจะหยุดตก  ถ้าห้าโมงยังไม่หยุดก็คงต้องตากฝนกลับล่ะ

 

 

ผมทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ประจำของตัวเอง   มองนาฬิกาบอกเวลาสี่โมงเย็นกว่า ๆ  เวลานี้ถ้าเป็นวันธรรมดาคนอื่นคงกลับบ้านกันไปเกือบหมดแล้ว  แต่วันนี้ยังมีคนเหลือประมาณครึ่งห้องกว่า ๆ ที่ยังนั่งเล่นนั่งคุยกันอยู่บนห้อง โดยมีจุดประสงค์เดียวกันคือ....

 

รอฝนหยุดน่ะสิ

 

 

ผมฟุบหัวลงกับพื้นโต๊ะ  ปิดเปลือกตาของตัวเอง....เหนื่อยมาทั้งวันนี่นะ   ภาพของบรรยากาศฝนตกทางหน้ามืดลง  เหลือไว้เพียงเสียงของเพื่อนที่คุยกันและเสียงฝนฟ้าที่เทลงมา

 

 

......................................

 

 

 


ผมรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง  หยิบโทรศัพท์แล้วเปิดฝาพับขึ้นมาดูเวลา ก่อนจะดันหัวตัวเองขึ้นมาจากโต๊ะ

 

บรรยากาศภายนอกไม่ได้แตกต่างกับก่อนจะนอนเลยสักนิดเดียว  ยกเว้นเพื่อนที่พร่องหายไปส่วนหนึ่ง

 

 

กลับก็กลับ..

 

 

ผมเดินลงบันไดไปชั้นล่างสุดอย่างช้า ๆ เพราะยังสะลึมละลือ   พื้นที่ด้านล่างก็ดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่แล้ว  พื้นตึกโดนฝนสาดจนเปียกมากกว่าที่เคยเห็นเมื่อสามสิบนาทีก่อน  ผมหยิบร่มพับอันเล็กออกมาจากกระเป๋าแล้วกางออก  เตรียมความพร้อมที่จะฝ่าออกไป

 

มือผมกำด้ามร่มแน่น สูดหายใจเข้าลึก  แล้ววิ่งออกไปจากตึก

 

ไม่นานนัก จากร่มที่กันฝนก็ถูกลมตีพลิกกลับกลายเป็นกะละมังรองรับน้ำฝนไปโดยปริยาย

ไม่ได้ช่วยอะไรจริง ๆ ด้วย... 49 บาทไม่คุ้มค่าอะไรเลย

 

 

ผมโยนร่มนั้นทิ้งลงถังขยะเมื่อรู้ว่ามันไม่อยู่ในสภาพที่ใช้การได้แล้ว  แล้วก็วิ่งเข้าตึกแถวนั้นอีกครั้ง

 

คราวหลังจะไม่ซื้อของถูกอีกแล้วเว้ย บ้าจริง

 

.....

ต่อไปนี้คงต้องหาเส้นทางที่โดนฝนน้อยที่สุด..

ก็มีแต่ต้องไประหว่างตึกล่ะนะ  กว่าจะถึงประตูโรงเรียนอีกก็ยาวเลย

 

เปียกแน่ ๆ .....

 

ผมวิ่งออกจากที่กำบัง เอามือป้องเหนือคิ้วไว้เพื่อไม่ให้น้ำฝนเข้าตา  แต่เหมือนจะไม่ช่วยอะไร

ผมแทบมองไม่เห็นอะไรเลย.. ลมฝนเริ่มโหมกระหน่ำใส่แรงขึ้นเรื่อย ๆ  ร่างกายและชุดนักเรียนเปียกไปทั่วทั้งตัว  หลังจากวิ่งไปสักพัก เพราะความเหนื่อยบวกกับการมองไม่เห็นทางจึงยืนหยุดให้ตัวเองได้หายใจสักพัก  มือทั้งสองจับที่หน้าขา หัวก้มลงต่ำ

เปียกแล้วก็ให้มันเปียกไปเถอะ

ผมไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงหายใจตัวเอง  ความรู้สึกตอนนี้เหมือนมีคนเอาถังน้ำขนาดใหญ่มาราดใส่อย่างไม่หยุดไม่หย่อน

หลังจากนั้นผมค่อย ๆ ก้าวเท้าเดินต่อ  เมื่อกวาดสายตามองโดยรอบเหมือนมองเห็นอะไรบางอย่างอยู่ด้านหน้าผม

ใครที่กำลังกางร่มวิ่งสวนมา....

 

ไอ...รัก..?

จะไปไหนล่ะนั่น

 

ผมรีบวิ่งเข้าไปหาคนที่เดินสวนมา

 

"จะไปไหนน่ะ" ผมพยายามตะโกนออกไปสู้กับเสียงฝน

 

"ลืมสมุดการบ้านไว้บนห้องน่ะ" เธอตอบกลับมา

 

 

"เดี๋ยวเหอะถ้ากางร่มวิ่งอย่างนั้นเดี๋ยวก็...."


ไม่ทันสิ้นเสียงตะโกนร่มของไอรักก็ถูกลมพัดลอยขึ้นไปในอากาศอย่างรวดเร็ว  เธอพยายามจะวิ่งไปเก็บ ผมจึงเอามือดึงแขนของยัยนั่นไว้ก่อนที่จะเปียกไปมากกว่านี้

"เก็บไม่ทันหรอก  ถ้าเปียกก็มีค่าเท่าเดิมนั่นแหละ  รีบวิ่งเข้าตึกไปจะดีกว่า"

ผมตะโกนบอกก่อนที่จะดึงแขนเธอวิ่งไปเข้าตึกที่อยู่ใกล้ที่สุด 

 
เมื่อเข้าที่ร่มมาได้ ผมจึงยืนหยุดพักอยู่ครู่หนึ่ง  ปล่อยมือจากแขนของไอรัก 
 
ทำไมเราต้องจูงเธอมานี่ด้วยเนี่ย...
 
 
"ท..ที่เหลือก็หลบฝนไปตามตึกเอาแล้วกัน ตอนเจอฝนวิ่งได้ก็วิ่งซะ" ผมพูดกับเธอด้วยความเหนื่อยหอบ
 
"อือ  ขอบคุณนะ" เธอยิ้มให้
 
ไอรักเดินไปตามทางเดินช้า ๆ  ผมมองตามไปอย่างช้า ๆ ด้วยเช่นกัน
 
....
 
 
 
 
"เดี๋ยว!"
 
"หืม?"
 
"เดี๋ยวจะไปเอามาให้เอง รออยู่นี่แหละ  สมุดวิชาอะไร ..... เดี๋ยว!! หยุด ไม่ต้องหันมา!!!"
 
"ทำไมล่ะซายน์"
 
"เออน่า!!.. "
 
ผมพูดและหลบตาเธอไปพร้อมกัน  ผมปล่อยเธอไปที่ห้องในสภาพอย่างนี้ไม่ได้
 
ก็เสื้อนักเรียนตอนเปียกฝนน่ะ....  แตกต่างกับตอนไม่ใส่เสื้อแค่นิดเดียว  ถ้าไปให้คนอื่นเห็นก็คง......
 
 
"บอกมาได้แล้วว่าสมุดวิชาอะไร"
 
"เราไปเอาเองดีกว่าน้า สมุดเรานี่นา"   
 
"..."

"เดี๋ยวมานะ รออยู่นี่แหละ หรือซายน์จะกลับก่อนก็ได้"
 
"ไม่ เธอนั่นแหละที่ต้องรอ"
 
"ทำไมล่ะ" เธอหันมารอบสอง

 
"ก็บอกว่าอย่าหันมาไง"

 
ไอรักมองตรงมาที่ผม  ไม่ค่อยแน่ใจนักว่าเธอรู้ตัวหรือยัง
ถ้าจะมองกันขนาดนี้ล่ะก็นะ....
 
 
"...ก็ได้  ...เข้าใจแล้ว  แต่รอแป๊บนึง...หันหลังไปด้วย"
 
 
 
ผมดึงเสื้อออกจากกางเกง  ค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อนักเรียน
 
แล้วถอดออกจนเหลือแค่เสื้อกล้าม
 
ผมบิดน้ำฝนออกจากเสื้อนักเรียนแล้วเอาไปคลุมที่ไหล่ของเธอคนนั้น
 
 
 
"ใส่ทับไว้ซะ  แล้วรีบขึ้นไปเอาสมุดได้แล้ว"
 
ยัยนั่นหันมามองที่ผมสักครู่  ก่อนที่จะใส่เสื้อผมตามที่บอก พูดขอบคุณแล้ววิ่งไป
 
มันคงช่วยอะไรได้บ้าง...มั้ง
 
 
 
ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองทำอะไรอยู่  แต่ถ้าผมเป็นหวัดขึ้นมาผมจะโทษยัยนั่นให้ได้  คอยดูเหอะ
 
 
ผมนั่งลงกับพื้นจัดการเช็คสภาพของสมุดหนังสือที่อยู่ในกระเป๋า ยังดีที่กระเป๋ามันพอกันน้ำได้บ้าง ของที่อยู่ภายในเลยไม่ได้รับความเสียหาย
 
.......
 
 
 
 
สิบนาทีผ่านไป ผมจามออกมาประมาณห้าครั้ง  ดูท่าหวัดจะจับแล้วมั้งเนี่ย
 
 
 
หือ?
 
 
ผ้าขนหนูผืนขนาดปานกลางลอยลงมาคลุมที่หัวผม  คนที่ปล่อยลงมาก็ไม่ใช่ใคร ไอรักเจ้าเก่านั่นแหละ...ดูเหมือนว่าเธอจะไปเอาของมาแล้ว
 
"ขอบคุณ.."
 
"ผ้าเจออยู่หลังห้องน่ะก็เลยเอามาให้" เธอพูดพร้อมกับยิ้มให้อย่างที่เคยเป็น
 
ไม่เอามาให้พรุ่งนี้เลยล่ะ....แล้วนี่คงไม่ใช้ผ้าขี้ริ้วหรอกนะ
 
 
เฮ้อ
 
ฝนที่ด้านนอกยังคงโหมกระหน่ำลงมาอย่างต่อเนื่อง  ผมถอนหายใจออกมายาว ๆ

 
ทั้งไอรักและผมต่างก็จับจ้องไปที่ด้านนอกตึก  เสียงของน้ำไหลและเสียงของฝนฟ้าร้องรวมกันเป็นเสียงเพลงของธรรมชาติที่ไม่ค่อยจะได้ฟังบ่อย ๆ
 
 
 
"เรา .... รออยู่นี่จนกว่าฝนจะหยุดเถอะ"
 
 
 
 
สรุป
- ซายน์จะกลับบ้านแต่ฝนตกเลยกลับขึ้นมางีบบนห้องก่อน
- นอนไปครึ่งชั่วโมงตื่นมาฝนไม่หยุดเลยฝ่าออกไปจากตึกเรียน
- ร่มพัง วิ่งไปเจอไอรักที่กำลังกลับไปเอาสมุดที่ห้องเรียน
- ไอรักร่มปลิว เลยจูงแขนเข้าตึกก่อน
- ไอรักจะไปสมุด แต่ตัวเปียกเสื้อเปียก  มองทะลุ ซายน์เลยพยายามพูดไม่ให้ไป
- แต่เจ้าตัวยืนยันจะไป เลยถอดเสื้อนักเรียนให้เธอใส่อีกชั้น
- พอไอกลับมาก็เอาผ้าขนหนูมาให้ ซายน์ก็บอกว่ารอนี่จนกว่าฝนจะหยุดเถอะ
- จบ
 

ผปค.
 ไอรักซายน์อีกแล้ว  ว่าจะเขียนตั้งแต่ตอนหน้าฝนแล้วลืม จนโดนผปค.ไอรักกระตุ้นนี่แหละ Foot in mouth  อ่านให้สนุกครับ 
 
ผปค.ฝากเช็คคาร์ด้วยน้า @crazy-girl-god 
ได้รับการเช็คคาร์เรียบร้อยแล้วครับ

Comment

Comment:

Tweet

ไอรัก: "ผ้าเจออยู่หลังห้องน่ะก็เลยเอามาให้" 
ซายน์: คงไม่ใช้ผ้าขี้ริ้วหรอกนะ //555
อ๊ายยยย คู่นี้น่ารักกันจังเลยนะ big smile
ปล.น้องซายน์แมนม๊ากกกกกค่ะ cry จะติดตามนะ keke~
 
ในที่สุด ตาซายน์ของพี่ก็เสะขึ้นมาบ้าง.... แต่กฌยังเป็นเคะน้อยน่ารักอยู่ดีdouble wink


ตอนต่อไปจะเป็นยังไงน้า อย่าดองกันนานนะจ๊ะหนุ่มสาว

#5 By Fern-CS#4 on 2012-12-31 15:38

ว้ายยยยย หนุ่มเปียกกกกกก...

//โดนตรบโทษฐานกรี๊ดผิดประเด็น 

หนุ่มซึนขี้บ่นก็มีมุมน่ารักเป็นสุภาพบุรุษกะเค้าเหมือนกันนี่นา

เห็นด้วยว่าฝนฟ้าประเทศไทยของเขาแรงมาก อีร่มพลิกกลับด้านนี่เห็นบ่อย โดนซะเองก็เยอะ แต่ไม่มีหนุ่มที่ไหนมาถอดเสื้อห่มให้แฮะ อิจฉาไอรักชะมัด

แอบขำ...

ไม่รู้ว่าเริ่มปรับตัวได้ หรือว่า...ช่างเถอะ << หรือว่าเริ่มเสื่อมตามใช่มั้ยคะ 555

//โดนผปค.ซายน์ตรบดับ

อ่านตอนจบ... อ้าว... ยังติดฝนอยู่ด้วยกันนี่นา แบบนี้จะมีภาคต่อมั้ยคะนี่ //ทำตาปิ๊งๆออดอ้อน

#4 By irindel on 2012-12-21 13:26

น่ารักไปนะะะะะะะะะะะะะะ
ซายน์แมนมว๊ากกกกกกกกกกก หล่อเวอร์ๆๆๆ

#3 By Payt@i on 2012-12-17 20:48

วี้ดว้ายยยยย คู่นี้โมเม้นท์น่ารักอีกแล้ว 

#2 By เพทาย ณ CS on 2012-12-17 19:24

กริ๊ดดด เร็วมากกกกก cry
ร่มซายน์สี่่สิบเก้าบาท แต่ร่มไอสองร้อยกว่าเชียวน้าา เสียดายร่ม 55
ภาพยังสวยเหมือนเดิม 
เรื่องคาร์ เดี๋ยวหลังไมค์นะจ๊าา

#1 By CraZy-GirL-GoD on 2012-12-16 11:59