เอนทรี่นี้ เป็นส่วนหนึ่งของโครงการโรงเรียนลูกบาศก์

 

----------------------------------------------------------

 

 

ข้อมูลตัวละคร

 

1. ชื่อจริง / นามสกุล / (ชื่อเล่น)

- ทัศนัย โพสาวัง (ซายน์)

- Thatsanai Phosawang (Sine)

 

 

 

2. อายุ

- 16 ปี

 


3. วัน เดือน ปี เกิด

- 15 มีนาคม พ.ศ. 2540

 


4. เพศ / รสนิยมทางเพศ

- เพศชาย / ชอบผู้หญิง

 


5. ส่วนสูง-น้ำหนัก

- สูง 174 เซนติเมตร หนัก 60 กิโลกรัม

 


6. รูปพรรณสัณฐาน

- ผมสั้นสีดำ เห็นหน้าผาก

- ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเกือบดำ ตาสองชั้น

- ผิวเหลืองออกขาว ๆ หน่อย

- หุ่นสมส่วน ไม่ผอม ไม่อ้วน

- ชุดนักเรียนเมื่อเข้าโรงเรียนลูกบาศก์เป็นเครื่องแบบโรงเรียนถูกระเบียบ เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาว เอาเสื้อเข้าข้างในกางเกงตามปกติ กางเกงขาสั้นสีเขียวยาวเหนือเข่าเล็กน้อย ถุงเท้าสีขาว รองเท้าผ้าใบสีดำ

 
 

 

รูปที่ใช้ในตอนสมัครโดย ผปค.

 

 

รูปโดย ผอ. โคค่อน

 

 

 

รูปอารมณ์ที่พบเห็นในปัจจุบัน (ม.5) โดย ผปค.

 

7. ลักษณะนิสัยและพฤติกรรมต่างๆของตัวละคร

คีย์เวิร์ด >> นิ่ง เก็บความรู้สึกเก่ง / ชอบบ่นด่าในใจ / คิดก่อนทำ/ มีเหตุมีผลกับการพูดและการกระทำ / หูไวตาไว ช่าง สังเกต

 

นิ่ง เก็บความรู้สึกเก่ง

:: พยายามทำตัวเองไม่ให้ตกเป็นเป้าสายตาของใครด้วยการไม่เผยความรู้สึกทั้งทางสีหน้าหรือคำพูดให้ใครรู้โดยไม่จำเป็น ไม่ว่าจะดีใจหรือเสียใจหรืออารมณ์ไม่ดีต่อหน้าคนอื่นก็จะเป็นสีหน้าปกติ แต่ความคิดความรู้สึกในหัวจะไปก่อนการแสดงออกภายนอก เช่น สอบได้คะแนนเต็มก็ดีใจ แต่ว่าจะไม่แสดงออกให้ใครเห็นเลยดูเป็นคนนิ่ง ๆ ไป

:: มีรอยยิ้มเล็ก ๆ บ้างในเวลาที่รู้สึกผ่อนคลาย ได้เจอได้ทำสิ่งที่ชอบ หรือไม่ได้มีเรื่องทุกข์ร้อนใจอะไร เช่น ตอนเล่นกับลูกแมวหรือตอนนั่งทำงานอยู่ในห้องเงียบ ๆ เป็นต้น

 

:: แม้ว่าภายนอกจะเป็นคนที่ดูนิ่ง ๆ แต่ก็ให้ความรู้สึกว่าเป็นคนที่เข้าหาง่าย เพราะปกติก็ไม่ได้บึ้งตึงอะไรและก็ไม่ได้ปิดกั้นตัวเองจากคน แปลกหน้า เข้ามาคุยก็คุยด้วย แต่ถ้าวันใดวันหนึ่งเจ้าตัวเริ่มรำคาญใครก็จะพยายามตีตัวออกห่างคนนั้นเอง โดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า

 

:: จะพูดและเผยความรู้สึกตัวเองก็ต่อเมื่ออยู่กับเพื่อนสนิทและไว้วางใจได้เท่านั้น

 

:: ปัจจุบัน ม.5 แล้ว อาการเก็บความรู้สึกไม่พอใจเริ่มเก็บไม่ค่อยอยู่ (เพราะนั่งใกล้กับเพื่อนที่ทำให้เครียดบ่อย ๆ) เวลาเห็นอะไรไม่พอใจเลยอาจจะขมวดคิ้วหรือพูดขัดบ้าง  (ถึงยังไงโดยรวมไม่ค่อยต่างจาก ม.4 เท่าไหร่)

 

 

 

ชอบบ่นด่าในใจ

:: เวลาเจออะไรที่ไม่ชอบ เช่น เจอยุงกัด เจอสุนัขเห่าใส่ คนตะโกนคุยกันเสียงดัง ก็จะมีเสียงบ่นอยู่ในสมองอยู่เป็นพัก ๆ มีคำสบถและคำประชดประชันใน หัวซึ่งหากคนทั่วไปได้ยินอาจต้องชะงักได้ เพราะเป็นสิ่งที่เจ้าตัวไม่เคยแสดงออกมาหากไม่อารมณ์เสียถึงขีดสุดจริง ๆ

ตัวอย่างเช่น เจอยุงกัดไปสองจุดก็จะเริ่มคิดว่า "ทำไมพวกนี้มันไม่สูญพันธุ์ไปให้ซะหมดนะ โคตรน่ารำคาญ"

หรือในกรณีที่คนพูดกันเสียงดังก็อาจจะคิดว่า "อยู่ใกล้แค่นี้จะตะโกนข้ามหัวกันให้ได้อะไร แค่ช่วยเสียสละพลังงานซักหน่อยเดินไปกระซิบข้างหูกันโลกนี้จะน่าอยู่ขึ้นเยอะเลยล่ะ" เป็น ต้น

 

 

:: แต่ถ้าหากเจออะไรที่ไม่ชอบจนอารมณ์เสียจนถึงขีดสุด เช่น โดนแกล้ง โดนล้อ จนความเครียดสะสมมากก็อาจจะทนเก็บความคิดไว้ในหัวไม่ไหวแล้วพูดออกมา และสีหน้าที่ไม่ค่อยได้เห็นก็จะได้เห็นในจุดนี้ (แต่กรณีนี้จะเกิดขึ้นน้อยถ้าไม่ตื๊อจริง ๆ เพราะเจ้าตัวความอดทนสูงพอสมควร)

ตัวอย่างเช่น หากเพื่อนทำตัววุ่นวายหรือชอบมาเหน็บแนมเป็นประจำแทบทั้งชั่วโมง ก็จะทำตา ขวางแล้วพูดว่า "หนวกหูว่ะ อยู่เงียบ ๆ สักสิบนาทีมันจะเป็นอะไรมั้ย" ออกไปเสียงดังฟังได้ชัดเจน (ไม่ได้ตะโกนหรือทำเสียงกระโชกโฮกฮาก แต่ก็สัมผัสได้ว่าโกรธอยู่)

 

 

:: แต่ถ้าได้โกรธแล้วเจ้าตัวไม่ได้หายโกรธยากแต่อย่างใด บางทีผ่านไปวันสองวันก็ไม่คิด อะไรแล้ว หรือถ้าปรับความเข้าใจได้ก็อาจจะคืนดีในวันนั้นเลย

 

 

:: ในกรณีที่อยู่คนเดียวหรือไม่มีคนอยู่ใกล้ ๆ ตัว บางครั้งก็จะพูดความคิดในหัวของเจ้าตัวออกมาเป็นเชิงบ่นกับตัวเองได้(แต่ไม่มาก)